„Przemysł wydobywczy węgla jest bardzo destrukcyjny i nie musi tak być.”
Kevin Richardson

Svalbard-norweski archipelag czternastu wysp na Oceanie Arktycznym. Główne Wyspy to Spitsbergen ze stolicą w Longyearbyen, Ziemia Północno-Wschodnia i Wyspa Edge’a.

Historia geologiczna Svalbardu jest bardzo bogata i różnorodna. Znajdują się tutaj jedne z najstarszych skał na świecie, tworzące podstawę obejmującą osady prekambryjskie, kambryjskie i ordowickie. Jest to tak zwana Platforma Prekambryjska, stanowiąca podłoże dla późniejszych osadów, od Syluru aż po Czwartorzęd, wieku około 570 milionów lat.

Osady Paleogenu i Neogenu widoczne są w okolicach Longyearbyen i Barentsburga. Są to głównie piaskowce z licznymi pokładami węgla, które stanowią podstawę do komercyjnego wydobycia węgla na Svalbardzie. Obecnie jedynymi eksploatowanymi kopalniami są kopalnia 7 w pobliżu Longyearbyen (wydobycie około 100 000 ton węgla rocznie) i rosyjska kopalnia w Barentsburgu (wydobycie około 140 000 ton rocznie). Obie kopalnie zaopatrują Longyearbyen i Barentsburg w elektrownie węglowe dostarczające ciepło i energię elektryczną.

Współczesny przemysł wydobywczy oraz powtarzające się zlodowacenia w Czwartorzędzie miały główny wpływ na obecny kształt i rzeźbę terenu archipelagu. Ostatnie wielkie zlodowacenie na Svalbardzie było podczas tzw. Późnego Weichselian pozostawiło po sobie ślady w krajobrazie, w postaci nunataków, fiordów, dolin, grani, i moren lodowcowych, w których można znaleźć skamieniałości roślin, a rzeki meandrujące odprowadzające wodę z lodowców występują w większości dolin, przenosząc spore ilości osadów.

Seria została wykonana na Svalbardzie, latem 2018 roku.