„Kocham pustynię i jej niezrównane poczucie przestrzeni”
Robyn Davidson

Termin pustynia zwykle kojarzy się z gorącym klimatem, niskimi opadami atmosferycznymi oraz ogromnymi piaszczystymi przestrzeniami pozbawionymi roślinności. Dla odmiany Pustynie Polarne charakteryzują się suchym klimatem, ubogą szatą roślinną a ich teren w dużej mierze okrywa stała pokrywa lodowa.

Svalbard jest jedynym miejscem w północnej Europie z ciągłą sekwencją osadów, od Prekambru aż po Czwartorzęd. Ponieważ roślinność jest niewielka lub nie ma jej wcale, podłoże skalne jest odsłonięte na dużych obszarach.

Według teorii Tektoniki Płyt pozycja paleogeograficzna Svalbardu była inna w okresie Dewonu (360-400 milionów lat temu). W tym czasie Svalbard znajdował się na północ od równika i panował tam suchy, pustynny klimat, podczas którego powstały charakterystyczne czerwone piaskowce. We wczesnym Karbonie (320-360 milionów lat temu) Svalbard dryfował od pustynnego klimatu czasu dewońskiego, wchodząc w wilgotniejszy, bardziej tropikalny klimat. W tym czasie, w centralnych częściach Spitsbergenu powstały Karbońskie pokłady węgla, który wydobywali Rosjanie w osadzie Pyramiden do 1998 roku.

Obecnie, około 60% archipelagu jest pokryte stałą pokrywą lodową, a wiele lodowców wylotowych kończy się w morzu. Dzisiejszy klimat Svalbardu jest arktyczny. Pomimo swojego położenia geograficznego, zimy nie są bardzo mroźne, gdyż dociera tu ciepły Prąd Zatokowy, a zimne polarne powietrze z północy miesza się z wilgotnym, morskim powietrzem z południa tworząc niskie ciśnienie, zmienną pogodę i silne wiatry.

Seria została wykonana na Svalbardzie, w lipcu 2018 roku.